هیچ گاه، نه امروز و نه فردا، تفاوتی بین پاس پله به کارلوس آلبرتو در دیدار نهایی جام جهانی ۱۹۷۰ (که منجر به گل چهارم برزیل برابر ایتالیا شد) و قصیده های شاعرانه آرتور رمبو نیافته ام.

اریک کانتونا
روزی روزگاری فوتبال / حمید رضا صدر / نشر آویژه

کیفیت زندگی مردم در کشورهای مختلف موضوعی است که همواره مورد بحث است. البته این بحث در میان قشرهای مختلف مردم به انحاء گوناگون و در سطوح متفاوت مطرح می شود. به هر حال، همین موضوع دست مایه یک سایت شده که با امتیاز دادن به فاکتورهایی از قبیل آزادی، بهداشت، اقتصاد و ...، جدول رده بندی ۱۹۵ کشور جهان را از لحاظ کیفیت زندگی در آنها رسم کرده است. شخصآ چندان به این گونه رده بندی ها اعتقاد و اعتماد ندارم چرا که معتقدم جمع اوری اطلاعات دقیق و قابل استناد در چنین مواردی، کاری بسیار سخت و بزرگ است و بدیهی است یک سایت از عهده انجام چنین کاری بر نمی آید. اگر این سایت را باز کرده اید چندان جدی اش نگیرید. نشان به این نشان که در این رده بندی ایران بالاتر از کشورهای افغنستان، سودان، یمن، سومالی و عراق در رتبه ۱۹۰ قرار گرفته است!

اگر چه هواپیمای حامل تیم فوتسال تایلند، به علت مه غلیظ نتوانست در فرودگاه اردبیل بنشیند و شش هزار نفر تماشاگر ضد حالی اساسی خوردند و لی انصافآ ورزشگاه حسین رضازاده بنایی باشکوه و در سطح بین المللی است.

نکته جالب مراسم افتتاحیه تشویق شدید علی دایی از سوی تماشاگران اردبیلی بود که پس از مدتها ستاره شان را از نزدیک می دیدند. نکته دیگر هم کم محلی نسبی تماشاگران به حسین رضازاده بود. آنها دایی را بیشتر دوست داشتند انگار!