نوک قلم را اریب سُر می‌دهی پایین که یعنی سین. نمی‌ایستی و آن شکسته‌گیِ قبلِ الف را چرا و چه‌طور در می‌آوری رازی است خدا داند. به طرفة‌العیینی برمی‌داری قلم را. نشان کوچک مایل را می‌گذاری آن وسط که "ر" و بعد ... قدْقامتی است قیامت برپاکن. چه حکایت کنم از آن الف معوج ناطور رها، آن سرو خمیده، که آشوب می‌کند این دل لاکردار را؟ گیرم که قبلش نوشته باشی که "برای آمدنت؛ و آمدن بهار ..."