وقت‌کُشی

بزرگ است و مغرور؛ نشسته آن بالا.اجازه می‌دهد از سروکولش بالا بروی و بزرگواری را یادت می‌دهد. لبخند می‌زند و اجازه می‌دهد روی شانه‌هایش بایستی و احساس کنی که تو هم ... . خودت ولی خوب می‌دانی که نیستی. بزرگی، اوست. چگونه توصیفت کنم ساوالان؟!