حالا بشین به این فکر کن که اسم آدم‌ها چقدر مهم است. من نشستم و فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که خیلی آقاجان، خیلی مهم است. خیلی فرق می‌کند. یعنی همین اسم زپرتی که داری و اصلاً به روی خودت هم نمی‌آوری همه چیز توست. همه‌ی بودن توست. این اسم نباشد تو هم نیستی. باور کن این اسم دو سه کلمه‌ای از همه پسوندها و پیشوندهای عالم عزیزتر است. دست‌فروش و دکتر و مهندس و بقال و منشی و پرفسور و کچل و بقیه القاب و عناوین روزی ـ و نه لزوماً روزی که می‌میریم ـ ازمان جدا می‌شوند. شما اگر در یک سلول انفرادی زندانی باشید برگه هویت‌تان با اسم وفامیل‌تان پر می‌شود و همین، همه‌ی "بودن"تان را تشکیل می‌دهد. حالا به اسم‌هایی فکر کن که این برگه‌ها را پر می‌کنند. فقط به اسم‌ها فکر کن و اسم خودت. فقط به اسم‌ها فکر کن.

این نوشته از لیلای رها را خواندم و این را نوشتم.