از عرش تا فرش راهی نیست. حسین رضازاده بالاخره تاوان همه ترک‌تازی‌هایش را داد. سعید علی حسینی و پدرش در گفتگو با ایسنا چیزهایی گفتند که تا پیش از این خیلی‌ها می‌دانستند اما از گفتنش می‌ترسیدند. ماجرای دوپینگ او و انصرافش از حضور در المپیک پکن یکی داستان پر آب چشم بود اما زهی خیال باطل که یکی پیدا شود و از لخت بودن پادشاه پرده بردارد. هم‌زمان با انصراف رضازاده از المپیک گزارشی برای ویژه‌نامه روزنامه دنیای فوتبال نوشته بودم که در آن به دوپینگ رضازاده اشاره شده بود اما جمله مربوط به این مساله در متن چاپ شده حذف شده بود:

... و کمی آرامتر رو به دوستش ادامه می‌دهد: " میگن دوپینگ کرده، راسته؟!".

اما بالاخره این کودک واقع‌بین نترس پیدا شد و گفت آن‌چه را که باید می‌گفت. دمل چرکین سر باز کرد و بوی تعفن در فضا پیچید. حالا اما بر ماست که هیجان زده نشویم. رسانه‌ها باید فرصت کافی پاسخ‌گویی را به رضازاده بدهند و ما نیز برای یک بار هم که شده تمرین ترک عادت کنیم و به آن‌که روی زمین افتاده لگد نزنیم. هرچه باشد ما خاطرات خوبی از او داریم. از او که حالا کنار ماست و احتمالاً مثل یک بچه سر راهی کسی حمایتش نخواهد کرد. زیر بال و پرش را بگیریم و بگذاریم کنار خودمان، از مردم و با مردم باشد. او حالا از درگاه قدرت مطلقه هم رانده خواهد شد و این پایان تلخ همه‌ی قدرت‌مندان یکه‌تاز است. عذرش را بپذیریم.


در همین مورد:
مربی تیم ملی وزنه‌برداری جای رضازاده آزمایش می‌داد
وبلاگ مازیار ناظمی
رضازاده دوپینگی بود
تحلیل نویسنده وبلاگ یادداشت‌های یک دیوانه از دارالمجانین که در مرداد سال ۸۷ نوشته شده
هنری که ایوانف داشت و رضازاده ندارد
نمی‌دانستم حجت الاسلام رسول منتجب‌نیا هم تحلیل ورزشی می‌نویسند!